Netflix’in, Ay Yapım ortaklığıyla çektiği Uysallar (2022) dizisi, televizyon dizi-metinlerinde görmeye alışık olduğumuz çok anlamlılık, çok vurgululuk, metinlerarasılık ve anlam mücadeleleriyle dikkati çekiyor.
Sinema filmlerinden tanıdığımız ve Şahsiyet (2018) dizisinden hatırladığımız yönetmen Onur Saylak ve yazar Hakan Günday, dizide bizi, modern ailenin traji-komik ilişkilerine, yaşamına ve aile bireylerinin çıkmazlarına götürüyor. Saylak ve Günday, bunu yaparken, kurdukları sıra dışı dünyalar içinde başta aile kurumu olmak üzere eğitim sistemi, beyaz yakalılar özelinde kapitalist çalışma hayatını acımasızca eleştiriyor. Bireyden toplumsal kurumlara uzanan sorgulamalarda, sinematografinin tüm imkânları da özenle işleniyor.
Bu noktada dizinin bu yazıya sığmayacak kadar pek çok güçlü imgesi var. Ama özellikle yaşlı ve orta yaşlı karakterlerde gençliğe duyulan özlem, zaman, yaş alma ve yaşlılıkla ilgili -aile kurumunu da içine katarak- güçlü imgelerini bu yazıda tartışabiliriz.
Modern hayatın “yaşlı”ları
Sanayileşme ve buna koşut modernleşme öncelikle aileyi etkiledi; geniş aile parçalanarak çekirdek aile modeline dönüştü. Çekirdek aileyle, aile eskiden olduğundan daha özelleşmiş bir kurum oldu (1). Dizide yer alan Uysallar ailesi de Oktay (Öner Erkan), eşi Nil (Songül Öden), erkek çocuk Ege (Umut Yeşildağ) ve kız çocuk Ece (Nilay Yeral) ile üst orta sınıf bir çekirdek aile.
Ancak çekirdek aile dizide genişliyor: Eşini kaybeden Oktay’ın babası Olcay Bey (Uğur Yücel) de aileye eklemleniyor. Patron Berhudar Bey, Oktay’ın kendisine “baba” olarak hitap etmesini istiyor.
Anthony Giddens aileyi, gelenek ile modernlik arasındaki mücadelelerin geçtiği zemin ve aynı zamanda onları ifade eden bir metafor olarak tanımlar (2). Bu mücadele içinde modern olanla geleneksel olan yan yanadır.
Uysallar ailesinin ilişkileri de bu ikilik üzerinden kurulur. Giddens’ın ifade ettiği gibi kabuk bir kurum olarak aile içindeki tüm bireyleri sarar ve korur. Öte yandan onların en büyük varoluşsal problemlerinin, krizlerinin kaynağı olur.
Bu varoluşsal problemlerin başında da zamanı yitirmek, modern hayatta kaybolup “yaşlanmak” ve “yaşlı” hissetmek gelir. Uysallar ailesinin tüm yetişkinleri bir nevi modern hayatın yaşlandırdığı “yaşlı”lardır ve kaybettikleri, yitirdikleri nesnelerini arar dururlar.
Dizideki absürt ve komik durumlar ile diyaloglar kahramanların kendilerine, ilişkilerine yabancılaşmalarının göstergesidir. Modern hayatın kuşattığı tüm bu trajik kahramanlar, aynı ortak kaderi paylaşır. Kendine, ailesine ve çevresine yabancılaşmış insanın trajedisini… Dizide geçen yılların gençliği alıp götürdüğünü fark eden orta ve ileri yaştakiler gençliğe özlem duyarlar; o yıllara dönmenin hayalini kurarlar. Hayal kurmakla kalmaz o yılları yaratmaya çalışırlar.
Oktay’ın orta yaş krizi: Yaşanamayan asi gençlik
Geleneksel baba rolü içinde Oktay durmadan çalışmak, evinin lüks ihtiyaçlarını karşılamak zorundadır. Yoğun çalışma temposu, rekabetçi, hızlı ve baskıcı iş hayatı Oktay’ı yıllar içinde mutsuz eder. “Ben en son ne zaman mutluydum?” sorusuyla başlayan iç hesaplaşmaları onu ailesine mektup yazarak veda etme noktasına taşır. Veda kararı sonrası Oktay’ın havaalanında kaçma anıyla başlayan öykü, kızı Ece’ye benzeyen çocuğu görünce duygulanıp eve dönerek sıkıcı hayatına kaldığı yerden devam etmesiyle sürer.
Oktay’ın dizi boyunca vurgulanan tutsaklığı, çalıştığı şirkette, işi gereği yeni tip bir hapishane çizmek zorunda kalışıyla somutlaşır. Mesai saatlerinde yapımı için uğraştığı hapishane projesinde, evinde ailesinin yanında, sokağa çıktığında ise İstanbul’da Oktay bir tutsak veya kurbandır.
Nil’in krizi: Orta yaşlı kadın gençlerin yanında artık “yaşlı”
Yaşlılık kavramı tarihselliği içinde ve ulusların sosyo-kültürel özelliklerine, değer sistemlerine bağlı olarak anlam değişikliklerine uğrar. Araştırmaların çoğu yaşçılığın en yaygın ayrımcılık biçimlerinden biri olduğunu ifade eder (3). Irkçılık ve cinsiyetçilik gibi yaş ayrımcılığı da kurumsallaşmıştır ve işe alım kararları ve sosyal politikaları etkiler (4). Nil de benzer geleneksel-modern çatışması içinde hem “yaşlılık krizi”ni yaşar hem de yaşçılığa maruz kalır.
Nil, eş ve anne rollerinin ötesine geçmek, çalışmak ve kendi hayatını kurmak ister. Kaybettiği yılları, yaşını, yani günümüz gençleriyle kıyaslandığında “yaşlılığını” estetik ameliyatlarla telafi etmeye çalışır. Ancak başaramaz, yüzü “gençleşse” de nüfus cüzdanı, plaza şirketleri için yaşlılığı temsil eder. İş dünyası için artık o “yaşlı”dır. Hatta orta yaşlı kadın, yeni mezun gençlerin yanında her zaman “yaşlı” sıfatını alır.
Orta yaşların yaşlılığa karşı çıkışı: İkili hayatlarda gençliği bulma
Çiğdem Kağıtçıbaşı’nın vurguladığı gibi modernleşme kuramları, gelişmekte olan toplumlarda ailenin giderek Batı türü çekirdek aileye dönüşeceğini öngörür (5). Batıdaki modern çekirdek ailenin en önemli özelliği ise aile bireylerinin birbirinden bağımsız ve ayrı olmasıdır. Bu tür bir ailede kişinin bireysel özerkliği ve benliği diğer diğerlerinden belirgin çizgilerle ayrılır.
Uysallar ailesinin bireylerinin trajedileri tam da bu çelişkileri noktasında ortaya çıkar. Modern yaşamları içinde Uysallar ailesinin bireyleri bağımsız hareket etmeye başlar. Kahramanlar, geleneksel rollerinin aksine, aileden gizli başka bir yaşam sürdürme yoluna giderler.
Yaşayamadığı gençliğini, gençlik isyanlarını arayan Oktay, sıkıcı hayatından kaçamaz ama özgürlüğü gençliğinde kalan punk yaşamında, itiraz kültüründe, anarşi anlayışında bulmaya çalışır. Gençlik yıllarının isyankâr ruhuna geri dönmek ister. Bir yandan geceleri bir kaçak olarak özlediği Punk kültürü içinde var olan bir kaos sevdalısına dönüşür. Öte yandan ailesinin plaza yaşamına, lüks alışkanlıklarına ve “kurulu düzenleri”nin devamına para yetiştirmek zorunda kalan bir baba olarak devam eder yaşamına.
Bu noktada dizide güçlü imgelerden biri de öteki olanın güçlü göstergelerinden biri olan punk müzik. Gençliğe duyulan özlem içinde vurgulanan bu özel müzik türü Oktay’ın içindeki isyanın ve itirazların da göstergesi olur.
Punk müziğini, karakterin çoğu kez sessizce kendi kendine bağırdığı sahnelere tezat olarak bir “haykırış” olarak da okuyabiliriz. Bir yaşam felsefesi ve bakışı da öneren Punk kültürü içinde punk müziği düzen karşıtlığının yüceltildiği imgeye dönüşür. Sahtekâr düzene karşı düzensizliğin, anarşinin yaratacağı yeni bir zihniyetin müzik yoluyla ifadesi…
İş dünyasında deneyimsiz ve “yaşlı” olarak nitelendirilen Nil de evde anne, dışarıda çalışan kadın oyununu oynamaya başlar. Annelik rolünün yanında yeni tanıştığı beyaz yakalı arkadaşlarıyla alternatif bir hayat sürer. Hatta evlilik dışı bir ilişkinin kıyısından döner.
Dizide karşılaştığımız çarpıcı bir diğer görsel imaj ise Nil’in maskesi. Maske, gerçekleri örten, saklayan bir imge olarak vurgulanırken, kadın karakterin yeni hayatına geçişinde anahtar bir rol oynamakta. Yaş almanın izleri operasyon ile silinir, kayıp yıllar unutulmaya bırakılır.
Dizide yaşlanma ve yaşlılıkla bağlantılı olarak zaman da güçlü bir imge olarak karşımızda durur. Neredeyse tüm karakterler zamanın akışına karşı mücadele etmeye çalışan kurbanlara dönüşürler. Bu çerçevede metinde sıklıkla gördüğümüz zaman kırılmaları ise bir yandan öyküye anlatı düzeyinde hizmet ederken diğer yandan imgesel anlamların daha güçlü vurgulanmasını sağlar.
Giddens, “kabuk kurumlar” olarak nitelendirdiği evlilik ve ailenin hâlâ aynı adla anılıyor olsa bile, içlerindeki temel karakterlerin değiştirdiklerini vurgular (6). Aile içinde paradoksal bir konuma sahip olan çocuklar, geleneksel ailede ekonomik bir faydayı temsil ederken, günümüzde anne ve babalar üzerinde büyük bir mali yük oluşturmasına rağmen psikolojik ve duygusal ihtiyaçlar nedeniyle var olmaktadır.
Uysallar dizisinde Oktay ve Nil’in kurduğu ailede çocukları Ege ve Ece onların tüm yaşamlarına yön verir. Zamanla birbirine yabancılaşmış bu çiftin konuşabildiği tek konu çocuklarıdır. Oktay’ın evden ayrılamama nedeni kızı Ece’ye duyduğu bağlılıktır.
Plaza yaşamı: Yeni tür “yaşlanma” hapishaneleri
Dizideki yaşlanma ve yaşlılık açısından önemli bir unsur da plaza yaşamı. Plaza yaşamında aile içinde geleneksel rollerin devam ettiğini görsek de rollerin kırıldığına tanıklık ederiz. Uysallar ailesinin yaşadığı plaza tipi akıllı ev bağımsız çekirdek aile bireylerinin hapishanesi olur. Başta Oktay olmak üzere herkesin oradan kaçıp uzaklaşmaya çalıştığı tehlikeli ve tekinsiz bir imge, modern bir hapishane…
Dizi boyunca şehrin yüksek binalarını, ev ve ofislerini modern hapishane imgesi içinde işler. Oktay’ın yıkılmasını seyretmekten haz duyduğu binalar, son yıllarda başımıza gelen en büyük felaketleri imler.
Punk kültürü içinde kutsanan yersiz yurtsuzların mekânı olarak İstanbul ve arka sokakları da dizinin bir diğer önemli imgesi. Yeni bir hayat tarzı öneren sokak yaşamı, tüm çaresizliğine, yoksunluklarına rağmen bireyin özgürlüğüne ve mutluluğuna yaptığı göndermelerle de güçlü imgesel anlamlar taşır: Sokak ateşleri, barlar, parklar ve geniş sahipsiz inşaatlar içinde evsizler, hapishanelerinde yaşayanlara inat yaşamın akışında daha mutlu ve sahici görünürler.
İstanbul tüm çarpıklığı ve çelişkileriyle bu eleştiri sürecinin merkezinde yer alır. Kent, bir yandan tekinsiz arka sokakları, pavyonları, barları ve gece hayatıyla diğer yandan yükselen plazaları, güvenlik takıntılı plaza yaşamı, akıllı evleri ve lüks eğlence anlayışıyla gözler önüne serilir.
Dede Olcay’ın krizi: Genç bakıcıyla gençleşmek
Yaşlılara yönelik kategorileştirme çabaları, ayrımcılık ve ötekileştirme eğilimi yaşlı bireylerin sınıfsal konumlarıyla da doğrudan ilişkilidir. Geleneksel-modern ikiliği içinde değişen bu algı farklılığı, yaşlılara yönelik bakışı da değiştirmiştir (7).
Cuddy ve Fiske yaş olgusunun, toplumlarda diğer insanlara karşı tutumlarımızı şekillendiren tek sosyal işaret olmadığını, toplumsal cinsiyet, ırk ve dine dayalı diğer sosyal kategorilerinde var olduğunu vurgular (8). Diğer kategorilerin aksine çoğumuz yaşın tutumlarımızı belirlemede tek başına sosyal bir belirteç olmadığına inanırız.
Yoksul sınıflara ait yaşlı bireylerin yaşadığı ayrımcılık, sosyo-ekonomik durumları yüksek olan orta üst ve üst sınıflarda farklılaşabilir. Üst sınıflara ait yaşlı bireyler, sosyal statüleri ve gelir düzeylerinin sağladığı olanaklara paralel olarak yaşçı yaklaşımlara ve ayrımcılığa daha az maruz kalabilir ve ayrımcılığa karşı mücadelede edebilirler.
Uysallar dizisinde de yaşlılık olgusuna yönelik farklı kodlar bir arada yer alır. Dizide yer alan üst orta sınıfa mensup yaşlı karakterler, geleneksel ve modern kodlarla sunulur. Nitekim Olcay Bey, konumu ve sınıfı gereği bakıcı kadınlar için dizideki diğer yatalak yaşlı adam gibi “bakılacak yaşlı adam” değil “sevgiliye dönüşen yaşlı adam” olmuştur geçmişte.
Yaşlanmış olan Olcay Bey, son bakıcı sevgilisi Sophia (Bilyana Jovanovska) ile aslında gençlik yıllarını çağırır. Sophia ile yeniden başlamak, yeniden baba, sevgili ve eş olma isteği Olcay karakterini yaşına rağmen farklılaştırır. Erkek olması geleneksel toplumsal yapı içinde bunları olağanlaştırır ama bu yeni durum dede rolünü biraz aşındırır.
Olcay Bey’in genç bir erkek gibi davranması, yeniden genç bir kadınla evlenmeye kalkması yaşlılığın yadsınmasıdır bir bakıma. Onun derdi de belki Nil gibi yaşlanmayı kabul etmemektir; yaşlı adam gibi görülmemek ve yalnız yaşlanmamak.
Olcay Bey eşini kaybetmiş ve oğlunu evlendirmiş olarak bir anlamda iktidarı zayıflamış bir baba ve dede olarak anlatılmakla birlikte iktidarını yeniden kurmak, kazanmak adına aileyi çekip çevirmeye de çabalar. İlk sezonda göremesek de Uysallar için dedelerinin yeni baba rolü, aile içinde yeni krizleri tetikleyecek görünür.
Berhudar’ın krizi: Yalnız yaşlının kaybolmamaya direnişi
Geleneksel toplumlarda “yaşlı” bolluğun, bereketin, saygınlığın ve tecrübenin temsilcisi olarak görülürken modern toplumlara gelindiğinde durum tersine çevrilerek, daha çok işe yaramazlığın, pasifliğin, geri kafalılığın ve özellikle “yük” olarak görülmenin öznesi olarak görülmeye başlanmıştır (9).
Dizinin en ironik karakteri Berhudar Bey de her gece tek başına içtiği rakısı, takım elbisesi ve musikiye olan düşkünlüğü ile geleneksel, muhafazakâr ve otoriter bir kişilik sergiler. Onun için aile kabuk değildir. Onu korumaz ve kollamaz. Dışarı atar.
Berhudar Bey de tıpkı Olcay Bey gibi yıllar içinde yitirdiği gücünün peşindedir; yaşlı olarak işe yaramaz ve pasif olmayı reddeder. Eski günlerine ait ailesinin birlikteliğini Uysallar ailesinde bulmaya çabalar. Aile yaşamında kaybettiği iktidarını Oktay’ın şirketiyle yürüttüğü hapishane inşaatı projesinde arar.
Saçlarını her gün siyaha boyayarak o da yaşlılığı reddetmeye çalışır. Bürokrasinin, emniyetin içinde gerçekten etkin midir, hapishane yapımı konusunda samimi midir bilinmez ama ailesinin terk etmesiyle yalnız kalmıştır. Bu nedenle Ankara’ya gitmek istemez; Ankara demek yalnızlık demektir.
Yaşlılığa, emekliliğe ve yalnızlığa direnmeye çalışır. Bu noktada emekliliği istendiğinde intihara kalkışırken alnının bir yanına elindeki sprey siyah boyayı, diğer yanına silahı dayaması sahnesi önemlidir.
Ayrıca Berhudar Bey’in özellikle Oktay ile olan konuşmaları sırasında dipte duyulan vızıltı sesleri, bir anlamda söylemlerinin ıvır zıvırdan ibaret, değersiz olduğunu da vurgular. Vızıltılar, Berhudar Bey karakteri üzerinden sözde otoritelere yöneltilen bir eleştiridir. Oktay’a sürekli öğüt vererek baskıcı yönünü sergiler.
Adsız yaşlının krizi: Bakıma muhtaç hale düşmek
Uysallar dizisinin üç yaşlı karakterinden ikisi Berhudar ve Olcay Bey, sosyal konumlarının aksine aktif bir yaşam sürme gayreti içinde olan erkeklerdir. Üçüncü karakter ise Sophia’nın bakımını üstlendiği yatalak erkek bir hastadır.
Medya, kurduğu yaşlılık söylemleri içinde topluma yaşlı kalıpyargıları da sunar. Çoğunlukla birbirinin benzeri ve tekrarı bu söylemlerin çoğunda yaşlılar pasif ve güçsüzdür, bakıma muhtaçtır. Uysallar’da tekerlekli sandalyede gördüğümüz ve konuşamayan erkek karakter de onlardan biridir.
65 üstü karakterlerde yaşlılığın trajik halleri
Türkiye’de yerli ve yabancı diziler 2000 sonrası hızla artışa geçti, türleri ve içerikleri değişirken melezleşerek çoğaldı. Son yıllarda ulusal kanallara ek dijital platformların da yaşamımıza girdi. Dijital değişim süreçlerinde içeriklerin melezleşmesinin yanında yerelleşmesi de var. Uluslararası dijital yayın platformları, içerik ürettikleri ülkelerin sosyo-kültürel yapısına bağlı olarak yerel değerlerin vurgulandığı programlar yapıyor.
Bugün televizyon anlatısı diziler içinde yaşlı bireyler, pasif, güçsüz ve sessiz olarak kodlanırken diğer yandan bunu aşmaya çalışan yeni tip karakterler de karşımıza çıkar. Berhudar Bey dizinin sonunda gerçeküstü bir hapishane hayali kurar ve bu hapishane onun ölümüne yol açacak olsa da vazgeçmez hayalinden. Kimse dinlemese bile sürekli konuşup nasihat etmeye devam eder.
Olcay Bey ise eşinin ölümünden sonra tek başına inzivaya çekildiği evinden çıkıp İstanbul’a gelir. Oğlunun hayatını düzenlemeye çabalarken sevgilisini aramayı sürdürür. Yerli dizilerin bazılarında karakterlerin pasif eylemsizlikten aktif eylemliliğine geçişlerine tanıklık ederiz. Dijital platformların da etkisiyle yaşlı bireylerin farklı yaşayabileceklerini, davranabileceklerini ve bunları ifade edebileceklerini görürüz.
Onur Saylak ve Hakan Günday’ın Şahsiyet dizisinde Agâh Bey ile başlattıkları emekli, yaşlı erkek karakter temsili, önemli ve dikkat çekicidir. Uğur Yücel ve Haluk Bilginer gibi usta oyuncuların elinde bu karakterlerin daha yaratıcı ve izleme deneyimi açısından etkileyici olduğu açıktır.
Yerli dizilerde yeni tip yaşlı “kahraman”lar
Bu çerçevede, yaşını almış bu karakterlerin öyküde “kahraman” (baş karakter) olarak ya da en az onun kadar önemli olduğunu iddia edebiliriz. Bu alternatif yaklaşım içinde bugün, yerli dizilerin yeni tip kahramanlar sunması önemlidir.
Yaşını alan bu yeni kahramanlar cinayet işler, âşık olur, itiraz eder ve cesaret gerektiren işlere girişirler. Kuşkusuz Uysallar dizisinin Olcay ve Berhudar Beyi, üst orta sınıfa ait olmanın olanaklarıyla eyleme geçebilme becerilerini kullanırlar. Sınıfsal konumları ister istemez onlara aşınmış da olsa belirli bir iktidar alanı da bırakmıştır.
Özellikle yaşlı karakterlerin televizyon dizilerindeki temsillerinde geleneksel kodların yanında değişmeye başlayan kodlarla da anlatılmaya çalışılması değerli. Uysallar dizisi bu çerçevede yaşlılığa dair yeni kodlar üretmeye çabalayan bir metin olarak okunabilir.
Ancak dizi tüm karakterlerinin trajik vurgularında olduğu gibi yaşlı karakterlerinin temsilinde de trajik bir inşayı tercih etmesi ve buradan beslenmesi nedeniyle bilindik kodları, tekrarları aşamaz. Berhudar ve Olcay Bey’in trajik halleri, metin boyunca verdikleri mücadele ve eylemlilik çabalarına rağmen son tahlilde dizi onları acınası, pasif ve güçsüz kılar.
Televizyon anlatılarında gördüğümüz kalıplaşmış yaşlı temsillerinde olduğu gibi karakterler, etkileri azalmış zayıf konumlarını sürdürürler. Aydan Özsoy’un vurguladığı gibi televizyon metninin döngüsel anlatısı içinde alternatif kodlar, egemen olanın içinde evcilleşerek kırılır. Bu mücadele süreci boyunca geleneksel kodlar, alternatif olanlara rağmen yeniden bitimsiz bir şekilde üretilmeye devam eder (10).
Torun sahibi olan Olcay Bey’in gizlediği sevgilisi ve aşkı, yaşlılığa, yalnızlığa karşı hem fiziksel hem de duygusal düzeyde bir reddiye olarak okunabileceği gibi bu durumun ailesinde yaratacağı şüphe, acı ve sarsıntı onun durumunu trajik hale sokar. Bu trajik durum yaşlı bireyi zayıflatmakta ve yaşlılığın temsilini yeniden geleneksel olana taşımaktadır.
Umarız televizyon, sinema ve medyanın eski ve yeni tüm mecralarında yaşlılık üzerine devam eden geleneksel bakış, temsiller ve söylemler daha güçlü bir şekilde değişmeye başlar. Alternatif olarak güçlü, bilge ve özgür yaşlılık imgesi farklı metinlerde çoğalarak yaygınlaşır.
Bu program türlerinin pek çoğunda yaşlılığa ve yaşlılara yönelik vurguların yaratıcı, sahici ve pozitif yönde değişmesi umuduyla.
Öneriler
Yaşlı erkeğin emeklilikten sonra hâlâ çalışma dünyasına girip giremeyeceği de Emekli Çınarın İşe Dönüşü ve Genç Kuşakla İlişkileri: Stajyer yazısında.
Kaynakça
1. Tanrıöver, H. & Eyüboğlu A. (2000). Popüler kültür ürünlerinde kadın istihdamını etkileyebilecek öğeler. Ankara Başbakanlık Kadın Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü.
2. Giddens, A. (2000). Elimizden kaçıp giden dünya (Çev. O. Akınhay). İstanbul: Alfa.
3. Butler, R. N. (1980). Ageism: a foreword. Journal of Social Issues, Volume 36, Number 2, 8.
Palmore, 2004; Angus ve Reeve, 2006; Nelson, 2016 ve Ayalon ve Tesch-Römer, 2017’den aktaran Taşdelen, B. (2020). COVID-19 salgın sürecinde yaşlılığa bakış: 280. karakter yaşlılar hakkında ne söylüyor?, Turkish Studies, 15 (6), 880.
4. Butler, 1980, 8.
5. Kağıtçıbaşı, Ç. (1984). Aile içi etkileşim ve ilişkiler: Bir aile değişme modeli önerisi içinde Türkiye’de ailenin değişimi. Toplumbilimsel İncelemeler (Yay. Haz. T. Erder). Ankara: Türk Sosyal Bilimler Derneği, 131-143.
6. Giddens, 2000.
7. Baran, A. G. (2004). Yaşlılık sosyolojisi. Yaşlılık/disiplinler arası yaklaşım, sorunlar, çözümler (Yay. Haz. V. Kalınkara). Ankara: Odak İletişim, 35-57.
Yaşar, Ö. & Avcı, N. (2020). Değişen yaşlılık algısı: COVID-19 ile damgalanan yaşlılar. Turkish Studies. 15 (4), 1254.
8. J.C Cuddy, A.J.T. & Fiske, S. T. (2002) Doddering but dear: Process, content, and function in stereotyping of older persons. Ageism stereotyping and prejudice against older person, (Ed. T.D. Nelson), Cambridge, Massachusetts, 3.
9. Baran, 2004.
10. Özsoy, A. (2011). Televizyon ve izleyici Türkiye’de dönüşen televizyon kültürü ve izleyici. Ankara: Ütopya.
